rouxii na stres osmotyczny na poziomie struktury błony komórkowej, czego skutkiem jest zmniejszenie płynności błony, spowodowane zwiększonym stopniem nasycenia kwasami tłuszczowymi.
Z. rouxii jest wrażliwy na używane do konserwacji żywności kwasy organiczne: kwas sorbowy, kwas benzoesowy i kwas octowy i tym m.in. różni się od Zygosaccharomyces bailii, który na kwasy te wykazuję większą odporność i powoduje psucie się produktów i kiszonych i konserwowanych tymi kwasami, S. rouxii psuje głównie produkty silnie słodkie lub silnie słone.
Z. rouzii, podobnie jak Z. mellis, jest stosunkowo wrażliwy na ciepło, ginie szybko w temperaturach przekraczających 45 °C, ale przy wyższym stężeniu cukru wytrzymuje nieco wyższe temperatury. Z. rouxii wykazuje umiarkowaną fermentację i jest w stanie wytwarzać dwutlenek węgla w ilości wystarczającej do eksplozji zamkniętych pojemników z żywnością.
Zastosowanie Z. rouxii odgrywa ważną rolę w przygotowaniu wielu solonych, orientalnych produktów fermentowanych, z których najbardziej znanymi jest sos sojowy i miso.