Podział na regiony łysogórski i kielecki dotyczy trzonu paleozoicznego.
Cechy wyróżniające i granice Jednostki podziału geologicznego Gór Świętokrzyskich można pojmować dwojako:
jako regiony facjalne, to znaczy jednostki odznaczające się podobnym wykształceniem równowiekowych utworów skalnych; jako bloki tektoniczne, to znaczy jednostki oddzielone znacznymi nieciągłościami skorupy ziemskiej.
Wyróżnienie regionów facjalnych opiera się na całości obserwowalnych cech utworów skalnych. Region północny (łysogórski) odznacza się większą ciągłością sedymentacji i bardziej głębokowodnym charakterem utworów skalnych, natomiast południowy (kielecki) – większą liczbą luk sedymentacyjnych i osadami bardziej płytkowodnymi.
Regionom facjalnym odpowiadają jednostki tektoniczne: blok łysogórski na północy i blok małopolski na południu. Południową granicą regionu łysogórskiego jest dyslokacja świętokrzyska (uskok świętokrzyski, szew świętokrzyski), rozcinająca skorupę ziemską na głębokość około 50 km i przebiegająca w przybliżeniu u południowego podnóża Łysogór w kierunku WNW–ESE. Ku północy utwory paleozoiczne regionu łysogórskiego (łysogórsko-radomskiego, choć czasami od regionu łysogórskiego odróżnia się strefę radomsko-kraśnicką) zapadają pod skały młodsze;