północną granicą bloku łysogórskiego jest strefa Teisseyre'a-Tornquista.
W różnych okresach dziejów Ziemi granica między regionami facjalnymi łysogórskim i kieleckim znajdowała się na linii dyslokacji świętokrzyskiej lub na południe od niej (najdalej na południe w famenie).
Historia badań Pierwsze obserwacje na temat zróżnicowania facjalnego dewonu środkowego Gór Świętokrzyskich przedstawił Dymitr Sobolew. Formalnie region łysogórski wyróżnił Jan Czarnocki.
W drugiej połowie XX wieku, po rozpowszechnieniu się tektoniki płyt, możliwe stało się podjęcie zagadnienia interpretacji zróżnicowania facjalnego jako wyrazu różnic w historii paleogeograficznej odpowiednich obszarów, jednak dotychczas nie uzyskano w całości zadowalającego rozwiązania.
Paleozoik łysogórski
Profil W regionie łysogórskim występuje najbardziej kompletny profil paleozoiku w południowej Polsce, od środkowego kambru po najwyższy dewon, z jedną luką w dolnym ordowiku. W części dolnego dewonu występują osady lądowe, jednak nie ma luki.
Z wydzieleń litostratygraficznych ograniczonych do regionu łysogórskiego można wymienić środkowodewońską formację skalską z bogatą fauną.