w Chronik der Sachsen warsztatu Lucasa Cranacha thumb|300px|Osadnictwo słowiańskie na obszarze obecnego Berlina ok. 1150 r. Wieleci (określani od końca X wieku także jako Lucice) tworzący Związek Wielecki. W skład Wieletów wchodzili: Czrezpienianie, Chyżanie, Doleńcy, Doszanie, Nieletycy z centralnym grodem Hobolin (ob. Havelberg), Redarowie z głównym grodem w Radogoszczy, Rzeczanie, Sprewianie – główny gród Kopanica (ob. dzielnica Berlina Köpenick), Stodoranie (Hawelanie) – główny gród Brenna (ob. Brandenburg) oraz Spandau, Wkrzanie, Zamczycy, Ziemczycy. Zamieszkiwali część środkową (dorzecze rzeki Sprewy i Hoboli) oraz część północno-zachodnią Połabia. Centrum polityczne Wieletów mieściło się w Radogoszczy.
Inne plemiona: Ranowie zamieszkujący wyspę Rugia.
Język Słowian połabskich thumb|Kronika Słowian Helmolda wydana po polsku w 1862 w Warszawie w tłumaczeniu Jana Papłońskiego.
Słowianie połabscy posługiwali się językiem połabskim, spokrewnionym blisko z językiem pomorskim i polskim tworząc razem grupę lechicką należącą do języków zachodniosłowiańskich.