Pancerniki obrony wybrzeża typu Deodoro – typ dwóch brazylijskich pancerników obrony wybrzeża z przełomu XIX/XX wieku, zbudowanych we Francji. Jeden z nich został sprzedany następnie w latach 20. Meksykowi. Oba zakończyły służbę pod koniec lat 30. XX wieku.
Wyporność pełna okrętów wynosiła 3350 ton, a długość 83,6 m. Napędzały je maszyny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości 14 węzłów. Uzbrojenie obejmowało dwa działa kalibru 240 mm w dwóch wieżach, cztery działa kalibru 120 mm i lżejszą artylerię.
Projekt i budowa Pod koniec XIX wieku Marynarka Brazylii posiadała z dużych okrętów artyleryjskich dwa starzejące się pancerniki zbudowane w latach 80. („Riachuelo” i „Aquidaban”) oraz kilka zupełnie przestarzałych okrętów pancernych obrony wybrzeża. Finansowanie marynarki było jednak ograniczone po obaleniu cesarstwa w 1891 roku, a wydatki jeszcze zmniejszono na skutek udziału marynarki w w latach 1893–1894. W efekcie, dopiero w drugiej połowie lat 90. XIX wieku, zbudowano dla niej z dużych okrętów jedynie dwa pancerniki obrony wybrzeża i jeden krążownik („Almirante Barroso”).