W pierwszej połowie XVIII wieku jednym z najważniejszych twórców operowych był Georg Friedrich Händel, którego opery seria stanowiły kulminację włoskiego stylu barokowego.
Reformy klasyczne i narodziny nowoczesnej dramaturgii operowej (druga połowa XVIII wieku) thumb|Scena z Wesela Figara Wolfganga Amadeusa Mozarta Drugą połowę XVIII wieku była okresem głębokiej reformy opery. Krytykowano wówczas sztuczność opery seria, nadmierną wirtuozerię śpiewaków i osłabienie dramatycznej funkcji muzyki. Najważniejszym reformatorem był Christoph Willibald Gluck, który dążył do przywrócenia jedności muzyki i dramatu. Ograniczył ornamentalność partii wokalnych i zwiększył znaczenie chóru oraz orkiestry w budowaniu napięcia dramatycznego.
W tym samym czasie rozkwit przeżywała opera buffa. Gatunek ten przedstawiał bohaterów wywodzących się z życia codziennego i wprowadzał bardziej realistyczną obserwację społeczną. Komizm sytuacyjny, szybkie tempo akcji oraz rozbudowane finały zespołowe odróżniały go od poważnej opery seria. Szczególne miejsce w historii opery zajmuje Wolfgang Amadeus Mozart, który był obdarzony wyjątkową umiejętnością do łączenia komizmu, tragedii i psychologicznej głębi postaci.