Jednego tylko wymaga: jeśli na przykład ktoś, będąc naprawdę Lucjuszem, chce, by go świat miał za Publiusza, może sobie owszem, za Publiusza uchodzić, pod warunkiem przecież, by stać było Lucjusza na zachowanie się w sposób, w jaki Publiusz byłby się zachowywał.
Sykoriusz Probus potrafi ujmować sprawy w ich ciągłej zmienności i wzajemnej zależności. Odtwarzając w pamięci wypowiedzi poszczególnych osób i porządkując je, potrafi wyciągać praktyczne wnioski. Pojmuje rzeczywistość swej podległości biegowi czasu i kieruje swym postępowaniem kierując się logiką czasu. Przekonany, że żyje w wieku żelaznym, uważa, że zło i dobro są obecnie czym innym niż były w wiekach złotym i srebrnym. Nie oświetla go bowiem światło słoneczne lecz przebijający się przez mgły blask księżyca. Jest tym, który poszukuje odpowiedzi na rozmaite pytania, między innymi na pytanie, będące wielką metaforą, jak osadzić okrągłą podstawę kopuły na kwadracie. W sporze o wolność opowiada się za stoicką koncepcją zrównania wolności z przymusem, która dla pozostałych uczestników sporu Euecjusza i Mitroanii jest złudzeniem dziecka, które próbuje dostać z wody twarz księżyca.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . . . . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twarz księżyca Kategoria:Postacie z utworów Teodora Parnickiego