Friedrich Uebelhoer (ur. 25 września 1893 w Rothenburg ob der Tauber, zm. prawdopodobnie w 1945) – niemiecki polityk nazistowski, prezydent utworzonej przez Niemców rejencji łódzkiej podczas drugiej wojny światowej.
Życiorys Uebelhoer uczęszczał do szkoły powszechnej i progimnazjum w Rothenburg ob der Tauber i Starego Gimnazjum w Würzburgu. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił jeszcze w 1914 do 14 pułku pieszej artylerii armii Badenii. W czasie wojny walczył przez cztery lata na froncie zachodnim i służył w sztabie Pierwszej Naczelnej Komendy Armii wojsk niemieckich (Armeeoberkommando 1).
Kariera wojskowa Uebelhoera nie skończyła się z zakończeniem działań wojennych w 1918 roku – jako weteran odznaczony Krzyżem Żelaznym (I i II klasy) i Orderem Lwa Zeryngeńskiego przyłączył się do Freikorps Lettow-Vorbeck. Po odejściu z Freikorpsów studiował przez pięć semestrów prawo i nauki o państwie we Fryburgu i Würzburgu, ale przerwał naukę i ostatecznie uzyskał dyplom kupca.
W 1922 Uebelhoer wstąpił do NSDAP, po ponownym zalegalizowaniu partii w 1925 powtórzył ten krok (Mitgliedsnummer 11.707) i został kierownikiem koła powiatowego w Naumburg an der Saale.