Etymologia i terminologia Po raz pierwszy sudżuk zostało wspomniane w XI wieku przez Mahmuda al-Kaszgari w Dīwān Lughāt al-Turk (pierwszy słownik języka tureckiego) jako suɣut. W XIV wieku wspomniał o tym mięsie Abu Hayyan al-Gharnati w swojej pracy zatytułowanej Kitab al-'idrak li-lisan al-'atrak (). Prawdopodobnie wyewoluowało z języka środkowo-irańskiego słowa poświadczonego we wczesnym nowoperskim jako zīç (زيچ) i ziwīdj (زویج) (oznaczającego odpowiednio „rozciąganie, pasek, sznur” i „kiełbasa”), które później przyjęło formę zīçak (زیچک), podczas gdy zaproponowano również pochodzenie tureckie. Nazwy pokrewne występują także w innych językach turkijskich, np. kazachskim: shujyq i kirigiskim: chuchuk.
Turecka nazwa sucuk została w dużej mierze przyjęta w niezmienionej formie przez inne języki regionu, w tym m.in: gaguski sucuk, albański suxhuk, arabski sujuq, ormański suǰux, bośniacki sudžuk lub sudžuka, bułgarski sudżuk, grecki sutzúki, macedoński sudżuk, azerbajżański sucuq, rumuński sugiuc lub ghiuden, rosyjski sudzhuk, serbsko-chorwacki sudžuk / cyџyк, kurdyjski benî, sicûq.