W latach 1946–1951 studiował na Wydziale Weterynaryjnym Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując w roku 1951 dyplom lekarza weterynarii. Od 1948 do 1958 roku pracował przy Katedrze Fizjologii Zwierząt Wydziału Weterynaryjnego Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie kolejno na stanowisku zastępcy asystenta, asystenta, starszego asystenta i adiunkta. W latach 1952–1954 sprawował opiekę weterynaryjną nad rezerwatami żubrów i łosi w Polsce. W 1957 roku otrzymał stopień naukowy doktora nauk weterynaryjnych w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w roku 1962. W roku 1973 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk weterynaryjnych, a profesora zwyczajnego w roku 1982.
Kierunek badań nad fizjologią zwierząt nieudomowionych rozwinął się u młodego badacza w dużym stopniu dzięki opiece i wskazówkom Jana Żabińskiego, ówczesnego dyrektora Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie. Jan Żabiński zachęcił Zbigniewa Jaczewskiego do badań regulacji wzrostu poroża u sarny.