Zakładane kolejne nowe zakłady i kopalnie nie pomagały mu w zdobyciu środków finansowych, a kuksy nie dawały mu wystarczających dochodów. By zdobyć pieniądze na stale wzrastające potrzeby zaczął wyprzedawać różne części swojego majątku. W pierwszej kolejności wydzierżawił dworskie folwarki (w tym w Janowie), by w niedługim czasie ponownie je odzyskać, ale z wyższym odszkodowaniem od sumy otrzymanej za dzierżawę. Zaczął także zaciągać pożyczki od zamożnego żydowskiego kupca z Mysłowic, Freunda, któremu też oddał m.in. wyposażoną w bardzo drogie meble kamienicę w Mysłowicach. Konsekwencją prowadzonej przez niego polityki było znaczne zubożenie chłopstwa i mieszczaństwa w eksploatowanych nadmiernie dobrach mysłowickich.
Nie był w stanie włączyć się w nurt rozwijanej działalności przemysłowej, a nie mając na ten cel kapitału, był bezsilny w nowej sytuacji. Wkrótce podjął decyzję o sprzedaży mysłowickiej ordynacji. Członkowie rodu Mieroszewskich, by nie pozwolić na sprzedaż majątku, chcieli go nawet pozbawić praw ordynata. Aleksander Mieroszewski ordynację odstąpił w tajemnicy przed swoją rodziną, a jego brat Jan Chrzciciel robił wszystko, by ten akt unieważnić.