W tekstach publikowanych w „Taterniku”, oficjalnym organie Polskiego Związku Alpinizmu, stosowane są za zgodą Jerzego Wali równolegle nazwy angielskie i cztery polszczone, np. ‘Zachodnie Karakorum’. Mimo iż podziały na mapie orograficznej Wali uznano za „ważne i logiczne”, to jej ogólną koncepcję skrytykowano jako „w praktyce mało przejrzystą i zbyt skomplikowaną”.

Wydane w 2001 w Japonii dwa tomy map i opisów Karakorum i Hindukuszu, opracowane przez Tsuneo Miyamori i Sadao Karibe, odwołują się w zasadzie do podziału z 1938 i stosują angielską nomenklaturę przyjętą przez Survey of India. Karakorum przedstawione jest na ośmiu mapach w skali 1 : 1500 000. Według Mountaineering Maps Miyamori podział Karakorum jest następujący: +Ogólny podział Karakorum wg map T. Miyamori i S. Karibe, 2001I Great Karakoram1. Batura MuztaghII Lesser Karakoram2. Hispar Muztagh1. Rakaposh Range3. Panmah Muztagh2. Haramosh Range4. Insgati Muztagh3. North of Haramosh Range5. Baltoro Muztagh4. Masherbrum Range6. Siachen Muztagh5. Saltoro Range7. Rimo Muztagh6. North of Hunza Mountains8. Saser Muztagh Mapy orograficzne Miyamori z dalszym podpodziałami są cytowane w późniejszych opracowaniach, jak np. w artykule w „Taterniku”, w niemieckojęzycznym opracowaniu historii eksploracji Karakorum Chronik der Erschließung des Karakorum (część 1. w 2003 i część 2.