Bazydiospory 6,5–8,2–(8,7) o wysokości do 0,62 µm, nieliczne, wyraźnie amyloidalne; wyrostek wnęki 0,75–1 × 0,87–1 µm; hilum niewyraźne, nieregularne, słabo amyloidalne. Cystydy wrzecionowate lub napęczniałe, 50–85–(100) × (6,7)–8,2–10 µm, zazwyczaj rozciągające się w spiczasty, długi wyrostek, często kilkakrotnie napęczniały, w sulfowanilinie czarne. W skórce występują smukłe włoski i liczne rozwarte, cylindryczne lub maczugowate dermatocystydy, w sulfowanilinie na ogół szare lub nawet czarniawe, o szerokości 5–8,5 µm.
Występowanie i siedlisko Występuje głównie w Europie i podano tu liczne jego stanowiska, poza nią nieliczne w Ameryce Północnej i azjatyckich terenach Rosji. W Polsce Władysław Wojewoda w 2003 r. przytoczył 2 stanowiska, w późniejszych latach podano następne, a najbardziej aktualne podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Gatunek jesienny, rzadszy od gołąbka kruchego (Russula fragilis), występujący głównie pod drzewami iglastymi (świerk, sosna), ale prawdopodobnie także pod drzewami liściastymi, szczególnie w miejscach podmokłych (wśród trzcin), lub przynajmniej na glebach ciężkich, gliniastych i wilgotnych.
Przypisy
Kategoria:Gołąbkowate Kategoria:Mykobiota Polski