Zawiera ona w sobie wszystkie doskonałości i istnieje ponad jednią, czasem, dobrem, naturą. To ona stwarza ex nihilo najwyższe esse (w polskim przekładzie księgi oddane jako bytowanie), jedyny byt stworzony, z którego z kolei pochodzą (jako jego przekształcenie) byty w sferze wyższej i w sferze niższej.

Recepcja thumb|Początek Liber de causis (od inicjału "O"), włoski manuskrypt z XIV w., Biblioteka Bodlejańska, Oksford Łacińska wersja Księgi o przyczynach była jednym z najbardziej rozpowszechnionych tekstów filozoficznych na średniowiecznym Zachodzie (znane jest 237 jego ówczesnych kopii) i miała duże znaczenie dla rozwoju filozofii średniowiecznej. Enigmatyczność jego stwierdzeń była dużym wyzwaniem dla czytelników i otwierała ją na wielość interpretacji. Księga była też znana i ceniona poza łacińskim Zachodem. Poza światem arabskim, gdzie znana była w oryginale, znane są cztery przekłady na język hebrajski (trzy razy z łaciny, raz z arabskiego), a także przekład na język ormiański. Jej przekład z arabskiego na hebrajski dokonany przez Zerachiasza ben Izaaka stał się podstawą żydowskiego neoplatonizmu.