Księga znana była łacińskiemu Zachodowi już pod koniec XII w. (cytaty z niej znajdują się w dziełach Alana z Lille). Tekst uznawany był za traktat Arystotelesa i na jego podstawie rekonstruowano metafizyczną doktrynę tego filozofa, tym samym przypisując mu błędnie koncepcje w rzeczywistości neoplatońskie. Błąd prawdopodobnie spowodowany był tym, że u Gerarda z Cremony nosiła ona tytuł Liber Aristotelis de expositione bonitatis purae.

W XIII w. była studiowana już przez wielu uczonych, choć nie zawsze jawnie, ponieważ obejmowało ją potępienie pism Arystotelesa przez synod Paryski (1210). Od lat 30. XIII w. staje się podstawową lekturą na wydziałach sztuk uniwersytetów. Powstają też komentarze do niej (ze średniowiecza znanych jest 27), m.in. Alberta Wielkiego, Tomasza z Akwinu, Rogera Bacona, Idziego Rzymianina, Sigera z Brabancji. W Polsce komentował ją Jakub z Gostynina (po 1477). Księga była też podstawą wielu wykładów na Uniwersytecie Krakowskim na przełomie XV i XVI w.