Od połowy XIII w. uczeni zaczęli dostrzegać to, że księga jest złożona z fragmentów pochodzących od różnych autorów. Uznawano, że jej twierdzenia pochodzą od Arystotelesa, natomiast autorem wyjaśnień (a tym samym właściwym autorem) jest Al-Farabi lub Awicenna. Pojedyncze opinie przypisywały ją Teofrastowi, Dawidowi Judaeusowi (tak: Albert Wielki) czy Avendauth (ci dwaj ostatni autorzy uznawani są czasami za jedną osobę). W 1268 Wilhelm z Moerbeke przetłumaczył Elementy teologii Proklosa na łacinę, otwierając szerszą recepcję oryginalnego neoplatonizmu na Zachodzie. Porównując ten tekst z Księgą o przyczynach, Tomasz z Akwinu ustalił, że jest ona w dużej mierze skomentowanymi fragmentami Elementów. Ustalenia te nie upowszechniły się i w kolejnych stuleciach, nadal była ona uznawana za dzieło Arystotelesa komentowanego przez filozofów arabskich lub samoistne dzieło Alfarabiego (tak: Marsilio Ficino).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Księga o przyczynach · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.