Od rozstrzelania uratował ich oficer dr Peter Müller (według różnych źródeł Niemiec lub Austriak w wojsku niemieckim), który nakazał kpt. „Zdanowi” udać się do szpitala przy Seminarium oo. Karmelitów, a sanitariuszkom zaopiekowanie się rannymi w tymże szpitalu. Dzięki uzyskanemu w następnych dniach zezwoleniu przeniosła ok. 36 lub 40 rannych i poparzonych ze Starówki do szpitala przy Seminarium. 18 września wyszła z Warszawy. Ewakuując się z miasta zdołała wywieźć poza Warszawę trzech rannych księży oraz kpt. „Zdana”. Do stolicy wróciła 23 stycznia 1945 roku.
Przypuszczalnie ok. 1940 roku wyszła za mąż (nazwisko męża jest niepewne, przypuszcza się, że mógł nazywać się Czyżkowski). W 1941 roku urodziła syna. Obaj zginęli pierwszego dnia powstania warszawskiego.
Po II wojnie światowej Po wojnie 15 sierpnia 1945 roku została aresztowana przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego. Trafiła do więzienia na Mokotowie. Wyrokiem sądu z 8 i 11 października 1945 roku została skazana na trzy lata pozbawienia wolności. Na mocy amnestii została zwolniona miesiąc po wydaniu wyroku. Pracowała jako urzędniczka, ze względu na przynależność do Armii Krajowej wielokrotnie zmieniała pracę. W 1946 roku zamieszkała w Pruszkowie.
Po wojnie zaprojektowała pomnik Gloria Victis.