Natychmiast po święceniach kapłańskich został kapelanem wojskowym, służącym w pociągu sanitarnym, a następnie przy Finlandzkim pułku lejbgwardii. Na froncie I wojny światowej przebywał trzy miesiące, po czym został odwołany do Petersburga z powodu choroby (reumatyzm). Został następnie wykładowcą seminarium duchownego w Petersburgu, gdzie prowadził zajęcia z zakresu liturgiki, homiletyki, praktycznych zajęć dla duchownych, archeologii cerkiewnej oraz języka niemieckiego. W 1917 obronił dysertację magisterską poświęconą sądownictwu cerkiewnemu w Rosji przed wydaniem Sobornogo Ułożenija w 1649, za którą otrzymał nagrodę im. metropolity Makarego. Od 1918 do 1919 był ponadto proboszczem parafii przy soborze Świętych Piotra i Pawła w Peterhofie. W 1919 otrzymał godność archimandryty, po czym objął urząd namiestnika Ławry św. Aleksandra Newskiego. Pozostawał na nim przez trzy lata, do chirotonii biskupiej.