Sojusz polsko-szwedzki (1677) – traktat zaczepno-odporny podpisany 21 sierpnia 1677 roku w Gdańsku pomiędzy Rzecząpospolitą Obojga Narodów a Szwecją.
Tło wydarzeń Już po wyborze na króla Rzeczypospolitej Obojga Narodów Jana III Sobieskiego, w 1674 roku Karol XI wysłał nad Wisłę swojego posła Andreasa Liliehööka, który miał w instrukcjach m.in. obietnicę udzielenia pomocy militarnej w razie wojny z Imperium Osmańskim. Miał on również działać na rzecz zawarcia polsko-szwedzkiego sojuszu obronnego. Szwecji, będącej w sojuszu z Francją groziła wojna z elektorem brandenburskim, gdy francuskie wojska przekroczyły granicę z terenami Cesarstwa. Z kierunku wschodniego istniało potencjalne zagrożenie Rosji, która i dla samej Rzeczypospolitej była niebezpiecznym sąsiadem. Wobec tego plan Jana III Sobieskiego, jakim było zajęcie Prus Książęcych był jak najbardziej po myśli francuskiej. Z kolei dyplomacja francuska wysnuła pomysł zajęcia tych terenów przez Szwecję, Rzeczpospolita z kolei miałaby rozpocząć działania militarne na Pomorzu Szwedzkim. Kiedy wojna dobiegłaby końca oba państwa miałyby wymienić się zdobyczami.