W następnych latach okazało się, że elektryczność, ze względów ekonomicznych, nie wyprze z rynku gazu, toteż przystąpiono do kolejnych inwestycji w gazowni i w grudniu 1926 uruchomiono nowoczesną linię technologiczną pionowych pieców komorowych (Vertikalkammerofenanlagen) w tym zakładzie.
Podczas działań II wojny światowej gazownia ocalała, jak również przejście frontu Armii Czerwonej w 1945. Gdy 7 lipca 1945 następowało przekazanie miasta polskim władzom, gazownia została również wyszczególniona, pośród niewielu ocalałych zakładów, w dokumencie przekazania miasta. Jednak brak fachowej kadry i nieuruchomienie zakładu w pierwszym okresie po wojnie spowodowało, że elementów wyposażenia zakładu użyto do uruchomienia gazowni Olsztynie oraz w Górowie Iławeckim, gazomierze z Braniewa zostały zaś sprzedane do WarszawyZespół gazowni. Architektura przemysłowa, 1908 r., Górowo Iławeckie. Gaz dostarczany z sieci został zastąpiony przez gaz w butlach i taki stan pozostał w mieście do czasów współczesnych. Obiekty gazowni zostały ostatecznie rozebrane w 1954 wywiezione m.in. do Konina i GrudziądzaNa marginesie dnia. Ostatnie lata Życie Warszawy. R. 14, 4 czerwca 1957 nr 131=4240 (4 VI), s. 3. Współcześnie po gazowni nie ma żadnego śladuStanisław Achremczyk, Alojzy Szorc Braniewo, Olsztyn 1995, s. 263.
Rzeźnia miejska