Główny konstruktor samolotu Marcel Bloch, odmówił współpracy z Niemcami, z powodu czego został aresztowany 5 października 1940. Prace badawcze nad prototypem podjęto dopiero w lutym 1942 pod nadzorem inżynierów niemieckich, prototyp ten otrzymał oznaczenie SNCASO SO-161. Prototyp ten później został zarekwirowany i przewieziony do Niemiec, gdzie był użytkowany przez Luftwaffe (do maja 1944).
Konstrukcja SNCASE SE.161 to czterosilnikowy samolot pasażerski i transportowy w układzie dolnopłatu z chowanym podwoziem. Posiadał konstrukcję półskorupową, całkowicie metalową, był to dolnopłat z pojedynczym płatem skrzydła czterodzielnego, dwuźwigarowego. Skrzydło posiadało ponadto: lotki (metalowe) wyposażone w klapki wyważające, klapy szczelinowe oraz podwójne usterzenie ogonowe. Posiadał podwozie trójkołowe, chowane koła podwozia głównego oraz koło sterowane, z tyłu kadłuba tzw. koło ogonowe. Jednostki napędowe to cztery silniki gwiazdowe Gnome-Rhône: na lewym skrzydle silniki prawoobrotowe 14N39 oraz na prawym skrzydle lewoobrotowe 14N38, silniki umieszczone w gondolach na krawędziach natarcia skrzydeł. Silniki wyposażono w śmigła metalowe, trójłopatowe, samonastawne o średnicy 3,8 m.