W dniu 1 września 1941 roku został dowódcą 60 Dywizji Kawalerii wchodzącej w skład 57 Armii Północnokaukaskiego OW.W dniu 16 grudnia 1941 roku został dowódcą Samodzielnego Korpusu Kawalerii (od 14 stycznia 1942 roku 1 Korpusu Kawalerii). Na czele tego korpusu wziął udział w obronie miasta Izium, a następnie w operacji barwienkowsko-łozowskie i wyzwoleniu miasta Barwinkowe.
W czerwcu 1942 roku został zastępca dowódcy 38 Armii (Front Południowo-Zachodni), a w lipcu 1942 roku dowódcą 5 Korpusu Kawalerii, na czele którego walczył w obronie Donbasu i linii rzeki Don.
W okresie do 14 lipca do 7 sierpnia 1942 roku był dowódcą 9 Armii, a następnie zastępcą dowódcy 24 Armii i na tym stanowisku uczestniczył w bitwie stalingradzkiej.
W marcu 1943 roku mianowany dowódcą 18 Korpusu Kawalerii (Front Dalekowschodni), a po jego rozwiązaniu w styczniu 1944 roku został dowódcą 125 Korpusu Strzeleckiego.
We wrześniu 1944 roku został zastępcą dowódcy 70 Armii i na tym stanowisku wziął udział w operacji wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej.