W czerwcu 1931 roku został aresztowany i wydalony z wojska, a w dniu 2 lipca 1931 roku skazany na 3 lata więzienia za niezastosowanie się do zarządzenia Rewolucyjnej Rady Wojskowej ZSRR i okręgu o szczególnym starannym przechowywaniu broni. Jednak już w październiku 1931 roku objęła go amnestia. Powrócił wtedy do wojska będąc w dyspozycji Zarządu Kadr Armii Czerwonej i oddelegowaniem do Samodzielnej Armii Dalekiego Wschodu. W marcu 1932 roku został mianowany dowódcą 74 pułku kawalerii (15 Dywizja Kawalerii), a w lipcu 1936 roku został pomocnikiem dowódcy, a następnie p.o. dowódcy 22 Dywizji Kawalerii w Chada-Bułak (Kraj Zabajkalski).
21 października 1938 roku został aresztowany przez NKWD i przebywał w więzieniu jako „wróg narodu”. Zwolniony z wojska 3 listopada 1938.W dniu 7 grudniu 1939 roku został uniewinniony i zrehabilitowany, a w marcu 1940 roku został pomocnikiem dowódcy 4 Dywizji Kawalerii, a marcu 1941 roku dowódcą 210 Dywizji Zmotoryzowanej (20 Korpus Zmechanizowany) w składzie Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR dalej dowodził 210 Dywizją Zmotoryzowaną, wzięła ona udział w walkach w rejonie Mińska, następnie w rejonie Smoleńska i w obronie linii rzek Soż, Sudost’ i Desna.