Jest czymś oczywistym że wzór został stworzony specjalnie na potrzeby dywanów tej wielkości, nie zaś "przycięty" z rozszerzalnego modelu jak to często miało miejsce przy dywanach przeznaczonych na sprzedaż.
Recepcja Odpowiedzialny za sprzedaż londyńskiego kobierca dyrektor zarządzający Robinson and Company, Edward Stebbing, w swojej reklamowej broszurze podkreślał wyjątkowość "świętego dywanu" jako wytworu królewskiego studia szacha Tahmaspa, przeznaczonego dla dynastycznej świątyni Safawidów w Ardabilu. W ten sposób ustaliła się opinia, że to "dywan, bardziej niż świątynia czy meczet, jest obdarzony nadprzyrodzoną mocą". William Morris podchwycił ideę wyjątkowości kobierca, zalecając jego kupienie, ponieważ nie ma on żadnego odpowiednika. Wcześni komentatorzy zwracali również uwagę na doskonały stan zachowania obiektu, zaś jego precyzyjne datowanie pozwalało brytyjskiej publiczności na nadzwyczaj bezpośrednie połączenie z przeszłością, która jawiła się jednocześnie jako odległa i egzotyczna.