Podczas gdy naprawiony kosztem bliźniaczego kobierca egzemplarz londyński stał się centralnym obiektem kolekcji sztuki islamu w jednym z wielkich kolonialnych muzeów, to status drugiego, pozbawionego brzegów kobierca został znacząco umniejszony i stał się on elementem prywatnych kolekcji kolejnych bogaczy, dopóki w 1953 nie trafił do muzeum w Los Angeles. W swojej wydanej w 1938 monogafii New Survey of Persian Art Arthur Upham Pope uznał londyński kobierzec za jeden z trzech najdoskonalszych perskich dywanów (obok Kobierca anhalckiego i Kobierca krakowsko-paryskiego) oraz ucieleśnienie perskiego ducha. Niezwykła opinia, która przylgnęła do londyńskiego kobierca, sprawiła iż zaczęto tworzyć jego repliki. Jedna z nich znajduje się w siedzibie brytyjskiego rządu na Downing Street, a kolejną miał zamówić Hitler dla Kancelarii Rzeszy. Obecnie również Kompleks w Ardabilu posiada pomniejszoną replikę własnego kobierca. Przekonanie o wyjątkowości londyńskiego kobierca uległo zachwianiu dopiero wtedy, gdy zdano sobie sprawę z istnienia bliźniaczego egzemplarza. Te dwa kobierce są najstarszymi pewnie datowanymi dywanami na świecie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dywan perski Kategoria:Sztuka islamu Kategoria:Zabytki Iranu Kategoria:Dzieła sztuki tekstylnej Kategoria:Muzeum Wiktorii i Alberta Kategoria:Ardabil