W połowie lat pięćdziesiątych radny Frank Burnley został potrącony i śmiertelnie ranny podczas wysiadania z tramwaju na Dewsbury Road w drodze do swojego domu w Allenbys. Działo się to w czasie, gdy burmistrz Leeds, mimo krytyki promował utrzymanie i modernizację tramwajów. Kursowało wówczas prawie pięćset pojazdów dziennie na sieci liczącej łącznie dwieście kilometrów torowisk, przynosząc wpływy przekraczające 2,5 miliona funtów rocznie.
W 1952 leedski dziennik „” prowadził ostrą kampanię przeciwko tramwajom, która wywołała podział opinii publicznej. Co do zasady konserwatyści byli w większości zwolennikami tramwaju, a Partia Pracy ich przeciwnikiem. Ostatecznie, po zwycięstwie lewicowych lejburzystów w 1953 przeważyła druga opcja i tramwaje w Leeds zlikwidowano w 7 listopada 1959. W eksploatacji były wówczas jeszcze 22 wagony (dziesięć typu „Showboats” Horsfielda i dwanaście byłych londyńskich „Felthamów”: wszystkie zbudowane w 1931). Ostatnie tramwaje linii regularnej zakończyły kurs o godzinie 16:40 i zostały zastąpione przez autobusy (wiata centralnego przystanku stała się parkingiem).