Jednorazowo zezwolił również swoim poddanym na osiedlenie się na nowych ziemiach.

W pobliskim mieście Łubnie mieściła się siedziba rodu Wiśniowieckich, w tym księcia Jeremiego Wiśniowieckiego.

W tym okresie (koniec XVI w.) została założona wieś Łazirky. Według miejscowej legendy pierwszym osadnikiem był kozak Łazor.

Mieszkańcy Łazirek brali udział w powstaniach kozackich, m.in. Nalewajki, Pawluka, Ostranicy i Chmielnickiego. Łazirky należały do pułku kropywniańskiego, a później do pułku łubieńskiego Wojska Zaporoskiego.

Okres rosyjski Na podstawie rozejmu andruszowskiego z 1667 obszar Zadnieprza, wraz z Łazirkami, został przyłączony do Carstwa Rosyjskiego.

Podczas trzeciej wojny północnej, zimą 1708-1709, ziemię łubieńską wraz z Łazirkami zajęły wojska szwedzkie.

Od 1763 w Łazirkach działa cerkiew św. Mikołaja.

Od 1781 Łazirky wchodziły w skład powiatu łubieńskiego namiestnictwa kijowskiego, od 1796 w skład guberni małorosyjskiej, a od 1802 w skład guberni połtawskiej.

W 1787 Łazirky pojawiają się na mapie rosyjskiej Ukrainy.

Od 1874 działała szkoła ziemska.

W 1903 została otwarta stacja kolejowa Łazirky.

Okres radziecki Władza radziecka została wprowadzona ostatecznie w grudniu 1919.