W latach 1923–1930 Łazirky wchodziły w skład rejonu tarandyncowskiego okręgu łubieńskiego, a następnie w latach 1931-1934 w skład rejonu łubieńskiego.
W czasie przymusowej kolektywizacji w 1929 zostało utworzone Towarzystwo Wspólnego Uprawiania Ziemii Nezamożnyk, a rok później na jego podstawie kołchoz Udarnyk Stalina, który w kolejnym roku został podzielony na kilka mniejszych. Następnie w 1932 dokonano łączenia gospodarstw kolektywnych, skutkiem czego działały już trzy kołchozy: Nezamożnyk (później Prapor komunizmu), Peremoha (później im. Orłowskiego) i Nowyj szliach. W 1934 utworzono czwarty kołchoz im. Dimitrowa.
Podczas Wielkiego Głodu w latach 1932-1933 zginęło co najmniej 76 mieszkańcy Łazirek. Miały miejsce przypadki kanibalizmu.
Od 22 stycznia 1935 Łazirky były siedzibą rejonu łazirkowskiego.
Podczas okupacji niemieckiej w latach 1941-1943 Łazirky wchodził w skład okręgu łubieńskiego Komisariatu Rzeszy Ukraina.
Rejon łazirkowski został zniesiony 30 grudnia 1962 poprzez przyłączenie do rejonu łubieńskiego. Później, 4 stycznia 1965 niektóre hromady dawnego rejonu łazirkowskiego razem z Łazirkami zostały włączone do odtworzonego rejonu orżyckiego.