„..Zofia Bronikowska zmarła w Nowym Targu 20 lipca 1958 roku. Jej utwory dla dzieci, pisane w latach okupacji i w pierwszych latach powojennych, posiadały duże walory społeczno-wychowawcze. Są znaczącym akcentem w dziejach polskiej literatury dziecięcej i młodzieżowej..”Album Pisarzy Śląskich, Instytut Śląski w Opolu Drugie Wydanie 1974, Jerzy Moskal, Stanisław WilczekK. Woźniakowski, Jawna książka i literatura dziecięca w Generalnym Gubernatorstwie (1939-1945)
„..Wiersze, oparte na takim porządku przewrotnie odwróconym, zbliżają poetkę do najlepszych utworów, tworzonych przez polskich bajkopisarzy — Jana Brzechwę i Juliana Tuwima. Tu ujawnia się prawdziwy potencjał poetycki Bronikowskiej: zabawa słowem, poparta umiejętnością reagowania na potrzeby dziecka - odbiorcy. Nawiązuje też do specyficznie pojętych mechanizmów psychologicznych, rządzących dziecięcą egzystencją: do antropomorfizacji i animizacji (rozumianych przez dziecko wedle reguły „wszystko jest takie jak ja”) oraz zawłaszczenia (co równoznaczne jest z przyjęciem założenia, iż „wszystko należy do mnie”).