Pierwsza z nich "zawiera rysunki w albumach, iluminacje książek i inne prace na papierze; druga, wywodząca się od tych papierowych obrazów, zawiera w sobie właściwie wszystkie formy osmańskiej sztuki zdobniczej, od introligatorstwa przez tekstylia, dywany, metalurgię, kamieniarstwo aż do ceramiki".
Historia Styl saz, „w którym mityczne stworzenia wywiedzione ze źródeł chińskich i muzułmańskich wędrują przez zaklęte lasy składające się z przerośniętych, złożonych kwiatów i pierzastych liści, ma swoje odpowiedniki w sztuce Ak Kojunlu i safawidzkiego dworu w Tebrizie". Stanowi on ostatni etap rozkwitu stylu timurydzkiego, który pod patronatem osmańskim rozwinęli perscy artyści z Tebrizu i Heratu. Kiedy artystów i rzemieślników przybyłych z zagranicy zastąpili miejscowi, estetyka timurydzka stopniowo zaczęła zanikać na rzecz estetyki osmańskiej. Temu rozwojowi sztuk plastycznych w drugiej połowie XVI wieku towarzyszyło także stopniowe zastępowanie języka perskiego przez turecki.