Peinture-Sculpture demaskuje błędne założenia minimalistów, jakoby przestrzeń muzealna była neutralna dla odbioru dzieła. Jak określa to historyk sztuki Benjamin H. D. Buchloh, manifestacyjnie przebija przestrzeń Muzeum Guggenheima, odzierając je z neutralności. Tym samym dzieło wpisuje się w szerszy nurt nazwany krytyką instytucjonalną. Buren już wcześniej wykazywał, że interesy i poglądy kierownictwa muzeum nie są bez znaczenia dla promowanych przez nich artystów. W tym samym roku Muzeum Guggenheima nie dopuściło do wystawy pracy Hansa Haackego pt. Shapolski et al. Manhattan Real Estate Holdings, która demaskowała sieć powiązań kilku nowojorskich rodzin, które skupiały w swoich rękach nieruchomości tworząc imperium tanich mieszkań na wynajem o niskim standardzie. W tym czasie widownia błędnie uważała, że z procederem powiązani są członkowie rady powierniczej Muzeum Guggenheima, którzy za jego pośrednictwem uprawiali whitewashing.
11 lutego 1971 roku, jeszcze przed zdjęciem jej z wystawy, praca została uwieczniona na serii fotografii pt. Photo-souvenir. Peinture-Sculpture było ponownie wystawiane w 2016 i 2019 roku, na dwóch zbiorowych wystawach retrospektywnych w Nowym Jorku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Daniel Buren Kategoria:Instalacje (sztuka) Kategoria:Krytyka instytucjonalna