Wspólnota jest zatem stale obecna obecna w życiu społecznym młodego człowieka, poczynając od chrztu poprzez narzeczeństwo aż po małżeństwo. Zapewnia mu rozrywkę, edukację, nierzadko też daje zatrudnienie. Wypełnia tym samym lukę, której bardziej tradycyjne nurty chrześcijaństwa, w tym dominujący na Filipinach katolicyzm, nie potrafią bądź nie chcą niekiedy zapełnić.
Manalo stał również za utworzeniem w zasadzie całego złożonego aparatu administracyjnego wspólnoty. Wytworzył się on przy tym w zasadzie stopniowo, w odpowiedzi na rosnące potrzeby wiernych i duchowieństwa. Za początek jego ewolucji uznaje się powołanie pierwszego kościelnego dystryktu w 1924. Częścią systemu instytucjonalnego INC szybko stały się organizacje przy nim afiliowane, w tym powstałe w 1936 Tambuli ng Silangan oraz ukonstytuowane w 1962 Buklod ng Gintong Layunin. Pierwsza skupiała kościelną młodzież. W skład drugiej wchodziły natomiast osoby zamężne. Skutecznym głoszeniem przesłania Kościoła miał się z kolei zająć zespół redakcyjny założonego w 1939 miesięcznika Pasugo. Kwestia sukcesji na najwyższym szczeblu przywództwa została rozwiązana natomiast w 1953, wraz z zainicjowanym przez samego Manalo wyborem przyszłego lidera Iglesia ni Cristo. Stworzony w ten sposób precedens wpisał się na stałe w wewnątrzkościelną politykę, został przy tym wykorzystany także przy wyborze przywódcy INC w 2009.