Nie bez znaczenia jest też zakaz zawierania związków małżeńskich z osobami spoza grupy czy wreszcie nieobchodzenie świąt Bożego Narodzenia.

Felix Manalo zdołał uformować swoją wspólnotę jako wysoce scentralizowany organizm o hierarchicznej strukturze. Poprzez narzucenie swoim wiernym surowego systemu dyscyplinarnego, w którym kary za zachowania niezgodne z zasadami obowiązującymi w grupie egzekwowane były z dużą skrupulatnością, wykształcił w nich specyficzny model zachowania. Odznaczał się on z jednej strony zdyscyplinowaniem i pracowitością. Z drugiej strony dał pole do pojawienia się w kościelnej kulturze silnych mechanizmów kontroli wzajemnej. Owa kontrola połączona została, prawdopodobnie już bez wyraźnego wpływu na to ze strony Manalo, z niechęcią i nieufnością wobec obcych, nienależących do INC. Zwrócono przy tym uwagę, iż wspomniana silna kontrola społeczna wśród członków Iglesia ni Cristo ma swoje źródło ostatecznie w tradycyjnym społeczeństwie filipińskim. Sposób, w jaki pomyślana została powołana do życia przez Manalo wspólnota, zapewnia, iż jednostka otrzymuje wsparcie właściwie we wszystkich istotnych momentach swego życia. Kościół towarzyszy jej życiu na wielu etapach. Nacisk kładzie się przy tym na jego pierwsze dekady.