Po kilku dniach szczęśliwym trafem napotykają pustą barkę, której załoga wyginęła na żółtą febrę, dzięki której po dalszych przygodach docierają na Wyspy Owcze, a tam następnie są uratowani przez parowiecDziennik Bydgoski (R. 20), „Dla naszej młodzieży”, 1926, Nr 145, s. 9.M. Dmowska. „Krytyki i sporządzenia”. Przegląd Pedagogiczny: czasopismo poświęcone sprawom wychowania szkolnego i domowego R.17, no 10 (16 maja 1898), s. 156..
Analiza Książka jest zaliczana do gatunku robinsonad i literatury marynistycznej. Jak wiele utworów Umińskiego, powieść uważana jest za inspirowana Verne’em. Przykładem „robinsonowskiej” zaradności bohaterów jest m.in. budowa urządzenia do destylacji morskiej wody, by otrzymać wodę pitną.
Odbiór W 1898 o książce pisał recenzent „Ateneum”, L. Rutkowski. Recenzent ten pisał o książce, że jest „pouczająca i zajmująca” i „porywa fantazyę czytelnika; chwalił też ilustracje w książce.