W tym samym roku w „Przeglądzie Pedagogicznym” książkę zrecenzowała Maria Dynowska – był to jej debiut literacki. Dynowska uznała powieść za jeden ze słabszych utworów Umińskiego, pisząc, że „o ile pojedyncze szczegóły opowiadania opierają się na faktach możliwych, całość robi wrażenie sztuczne”. Skrytykowała słabo opisany moment katastrofy (zderzenia z wielorybem), mało prawdopodobne przetrwanie bohaterów w wodzie i na wielorybie bez widocznego uszczerbku na zdrowiu czy energii, a także „wstrętny i odrażający” opis trupów na barce. Skrytykowała także wyrażenie „dobrze urodzony... każące przypuszczać, że są także źle urodzeni”, dialogi pomiędzy „miss Arabellą” a jej narzeczonym jako „grzeszące naleciałościami flirtu salonowego, i jako nieprzyzwoite dla młodzieży ustępy takie jak „ujęta w płaskie fałdy zmoczonych sukien, które uwydatniały harmonijność jej postaci”. W podsumowaniu Dynowska skrytykowała także słaby poziom ilustracji, ale napisała, że „Mimo wyżej wskazanych usterek, omawiana powiastka czyta się łatwo i bez znużenia, i młodzieży od lat 10-u do 14-u niejedną chwilę rozrywki zapewnić może”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Na falach Atlantyku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.