W latach 70. weszły nowe leki, zwłaszcza SSRI oraz SNRI, co sprawiło, że psychiatria stała się popularna. Pojawiła się też moda na psychoterapię. Antypsychiatria zgłasza następne problemy w miarę ich pojawiania się, zwłaszcza w kontekście relacji między świadczeniodawcami a pacjentami, nadal wpływając pozytywnie na podnoszenie standardów opieki medycznej i bezpieczeństwo pacjentów.
Historia Antypsychiatria powstała pod wpływem prac Gregory'ego Batesona o psychorodzinnym pochodzeniu schizofrenii, dekonstrukcji pojęcia „choroby psychicznej” przez Michela Foucaulta (Historia szaleństwa w dobie klasycyzmu, 1961), oraz prac Herberta Marcusego o społeczeństwie dobrobytu. Ogromny wpływ na antypsychiatrię miały poglądy psychiatry brytyjskiego, Ronalda Davida Lainga, który postrzegał zaburzenie psychiczne jako rodzaj doświadczenia ludzkiego (podróż). Etykietkę choroby psychicznej, jako pierwszy, odrzucił psychiatra południowoafrykański, David Cooper. Jej najbardziej reprezentatywnym przedstawicielem był inny psychiatra, Thomas Szasz.