Główne poglądy antypsychiatrów można ująć w punktach: umysł nie jest organem cielesnym i dlatego nie może być chory, metody naukowe nie mogą wytłumaczyć subiektywnego odbiegania od normy zaburzeń umysłowych, ponieważ niemożliwa jest bezpośrednia obserwacja (procesów myślowych), zaburzenia umysłowe w najlepszy sposób mogą być tłumaczone czynnikami społecznymi, etycznymi lub politycznymi, etykietowanie jednostek określeniem „chory” jest sztucznym narzędziem wykorzystywanym przez społeczeństwo w celu utrzymania stabilności w obliczu wyzwań, terapia lekami i hospitalizacja są szkodliwe dla osób w ten sposób leczonych.
Charakterystyka Antypsychiatria głosi m.in., że pacjenci placówek psychiatrycznych nie są osobami chorymi, ale jednostkami, które nie przyjmują wartości i norm społecznych, obowiązujących w zachodnim społeczeństwie. Zwolennicy antypsychiatrii głoszą, że pojęcie „choroby psychicznej” jest narzędziem represji społeczeństwa wobec nonkonformistycznych jednostek.
Stosunek do psychiatrii T. Szasz oraz inni antypsychiatrzy uważali psychiatrię za pseudonaukę, głównie na podstawie filozofii nauki Karola Poppera.