Prawdopodobnie najpełniejszą tego typu krytykę pod adresem psychiatrii zawarł Thomas Szasz w książce The Myth of Mental Illness (1960).
Znaczenie ruchu Wraz z rozwojem badań nad patogenezą zaburzeń psychicznych, poglądy głoszone przez Szasza, Foucaulta i Scheffa'a na temat wątpliwości co do istnienia chorób psychicznych, nie zostały potwierdzone przy pomocy metod naukowych z zakresu epidemiologii, genetyki i psychofarmakologii. Wraz z rozwojem neuropsychologii odkryto zależności w funkcjonowaniu mózgu, o których wiedza była niedostępna w latach rozwoju antypsychiatrii. Wciąż jednak nieznane są biologiczne przyczyny niektórych zaburzeń psychicznych, a stosowanie farmakoterapii bywa krytykowane przez naukowców jako nieskuteczne, lub wręcz szkodliweMarcia Angell, "The Epidemic of Mental Illness: Why?", The New York Review of Books, 23 czerwca 2011.. Postulaty antypsychiatrii wpłynęły na zmiany organizacyjno-prawne w lecznictwie psychiatrycznym w celu zmniejszenia możliwości stosowania psychiatrii jako narzędzia wykluczania ekonomiczno-politycznego. Nurt antypsychiatrii ujawnił połączenia pomiędzy polityką a psychiatrią. Uważa się, że antypsychiatria spowodowała zwiększenie zainteresowania pacjentem. Konsekwencją tej atmosfery było też ograniczenie możliwości leczenia wbrew woli.