Lecz na to Euecjusz przystać nie mógł.
Euecjusz zginął na początku prześladowań 303 roku, skazany na męki za zdarcie z muru obwieszczenia cesarskiego przeciw chrześcijanom i ubliżające cesarzom okrzyki.
Odniesienia historyczne Z listu biskupa Teonasa do Lucjana wynika, że nadzorcy szkatuły cesarskiej, skarbu i garderoby na dworze Dioklecjana byli chrześcijanami. Po ogłoszeniu prześladowań jako pierwszy zginął pewien czcigodny chrześcijanin, który zerwał i podarł plakat, drwiąc sobie, że znowu przybijają obwieszczenia o zwycięstwach nad Gotami i Sarmatami, a zatem tak jak powieściowy Euecjusz, oskarżony o zbrodnię obrazy majestatu. Problemy gospodarcze cesarstwa ukazane w powieści, zostały również zrekonstruowane w oparciu o źródła. Trwająca przez kilka pokoleń inflacyjna polityka pieniężna, polegająca na psuciu pieniądza przez obniżanie zawartości kruszcu, doprowadziła do zniknięcia dobrego pieniądza z rynku. Kryzysowi monetarnemu można było zaradzić tylko wypuszczając dobry pieniądz w znacznej ilości i wycofując zły. W tym celu Dioklecjan niemal podwoił ilość mennic na terenie państwa. Chcąc powstrzymać towarzyszący kryzysowi nieumiarkowany wzrost cen, ustanowił taryfę cen maksymalnych.