Możliwe, że żyje on również dalej na południe, gdyż na ciałach niektórych okazów widoczne są blizny po ukąszeniach rekina foremkowego (Isistius brasiliensis).

Z powodu ograniczonych danych oraz obserwacji IUCN w swej bazie danych nie wyświetla mapy występowania dla tego gatunku.

Charakterystyka i budowa mały|Porównanie wielkości dziobogłowca północnego i Berardius minimus Jak dotąd wiadomo, największe dorosłe osobniki osiągają 6,9 m. Morfologia opisana w pracy z 2019 roku została oparta na osobniku (samcu) wyrzuconym na brzeg w 2012 roku na Sarufutsu.

Ciało jest całe prawie czarne (ciemnobrązowe), region dzioba jest biały. Dla porównania ciało dziobogłowca północnego określono jako łupkowoszare, a dziobogłowca południowego jako czarne lub jasnoszare. Co ciekawe, tułów nie jest zawsze czarny, a ciało może być usiane różnymi ranami i otarciami. Jest to średniej wielkości zyfiowaty, różniący się od swych krewniaków mniejszym rozmiarem, krótkim dziobem, a na ciele znajdują się kontrastujące z ciemnym tłem blizny pozostawione po rekinach foremkowych. Ugryzienia te są widoczne, ale nie tak wyraźnie jak u innych waleni – zyfii gęsiogłowej (Ziphius cavirostris), dziobowala zwartopyskiego (Mesoplodon densirostris) czy płetwala czerniakowego (Balaenoptera borealis). Nie stwierdza się białej plamy na spodzie ciała.