W rzeczywistości nie wiadomo, jak wyglądają samice. Dziób wąski, prosty i krótki w proporcji do ciała (stanowi 4% całego ciała). Płetwy przekształcone z przednich kończyn (ang. flippers) krótkie (pojedyncza płetwa stanowi średnio 11,4% całego ciała). Płetwa grzbietowa mała, ulokowana na siódmej części ciała.
Wyraźnie mała długość ciała osobników dojrzałych oraz fizycznie i proporcjonalnie krótszy dziób to najbardziej wiarygodne cechy wskazujące, że dana populacja reprezentuje gatunek wcześniej nieznany nauce. U pokrewnego d. północnego proporcje czaszki są małe, mniejsze niż u B. minimus. Płaty płetwy ogonowej (ang. flukes) nie posiadają wcięcia pośrodku. Nozdrze w kształcie półksiężyca skierowane do tyłu jest cechą typową dla rodzaju Berardius. Ciało jest bardziej wrzecionowate niż u innych przedstawicieli rodzaju. Czaszka jest podobna pod względem budowy do czaszek pokrewnych dziobogłowców. Opisywany ssak morski ma jednak krótszy dziób w porównaniu z długością kłykciowo-podstawną, mniejsza jest również komora ucha środkowego oraz periotic bone. Kość gnykowa, tylohyal oraz basihyal nie są zrośnięte. W projekcji czołowej widoczne jest rozszerzenie kości przedszczękowej w jej tylnej części.W stosunku do szerokości, wysokość czaszki jest duża w porównaniu do czaszek obu kolejnych Berardius. Podobnie jak w przypadku B.