Po przejęciu przez komunistów władzy w Rumunii wszystkie należące do niej nieruchomości, w tym dom w Roman i mieszkanie w Bukareszcie, zostały znacjonalizowane. Uznana za „wroga klasowego”, była zmuszona osiąść w Roman, a jednocześnie władze nałożyły na nią zakaz zmiany miejsca zamieszkania. Jej dwóch starszych synów zostało uwięzionych. Utrzymywała się z udzielania korepetycji z języków niemieckiego, francuskiego i angielskiego. Ponadto przez wiele lat wspierała ją materialnie Federacja Gmin Żydowskich w Rumunii (Federaţia Comunităţilor Evreieşti din România).
Dopiero w 1965 roku uzyskała pozwolenie na przeprowadzkę do Bukaresztu, gdzie mieszkał jej najmłodszy syn. Zmarła 18 lutego 1979 roku i spoczęła na stołecznym cmentarzu Bellu.
Upamiętnienie 3 stycznia 1983 roku została pośmiertnie odznaczona medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Po przemianach politycznych 1989 roku została upamiętniona także w ojczyźnie. W 1994 roku ukazała się książka autorstwa Mariusa Mircu, poświęcona jej osobie i dokonaniom. Na dworcu kolejowym w Roman odsłonięto jej popiersie dłuta Florina Mircei Zaharescu.