Do pilnującego wagonów policjanta miała się zwrócić słowami:
Agarici udała się z interwencją do wojskowego komendanta stacji, następnie do dowódcy miejscowego garnizonu, a wreszcie do dowódcy okręgu wojskowego w Roman gen. Nicolae Tătăranu. Ten ostatni zgodził się, by udzieliła pomocy Żydom. Na jej żądanie otwarto wagony i usunięto zwłoki zmarłych. Razem z członkami RCK oraz ochotnikami zwerbowanymi spośród lokalnej społeczności żydowskiej dostarczyła więźniom wodę i żywność. Niektórzy zostali także umyci i odwszawieni, aczkolwiek ze względu na brak ubrań na wymianę, w konsekwencji tych zabiegów pozostali nadzy. Działania Agarici ocaliły życie kilkuset Żydom z „pociągu śmierci”.
Mimo iż działała z pobudek humanitarnych, wielu mieszkańców Roman postrzegało jej postawę jako „niepatriotyczną”, a wręcz „zdradziecką”. Stała się obiektem gwałtownych ataków. Ostatecznie w 1943 roku była zmuszona zrezygnować z kierowania oddziałem RCK i przeprowadzić się do Bukaresztu.
Losy powojenne Wystąpiła jako świadek na procesie sprawców pogromu w Jassach, który toczył się w 1948 roku przed trybunałem ludowym w Bukareszcie.