Oboje zostali członkami KPZR. Mieli dwie córki. Jak przyznawała po latach, oboje z mężem konsekwentnie wierzyli w socjalizm i system sowiecki, stąd nigdy nie rozważali możliwości emigracji z ZSRR.

W grudniu 1985 roku Michaił Brancowski zmarł na chorobę nowotworową. Pięć lat później Fania Brancowska przeszła na emeryturę.

Po rozpadzie ZSRR i odzyskaniu niepodległości przez Litwę podjęła pracę w założonym w 2001 roku Instytucie Jidysz na Uniwersytecie Wileńskim. Zorganizowała i prowadziła bibliotekę instytutu. Udzielała się także w wileńskiej gminie żydowskiej. Była zaangażowana w różnorakie działania na rzecz upamiętnienia oraz zachowania spuścizny wileńskich Żydów, w tym zwłaszcza mające na celu upamiętnienie ofiar Zagłady i bojowników żydowskiego ruchu oporu.

Litewska prokuratura podejrzewała ją o współudział w masakrze mieszkańców wsi Koniuchy (podobne oskarżenia wysunięto pod adresem Jicchaka Arada i Racheli Margolis). W 2008 roku usiłowano ją przesłuchać w tej sprawie, co spotkało się z gwałtowną krytyką izraelskiego rządu i prasy. Ostatecznie m.in.