Walczyła w partyzantce przez dziewięć miesięcy, do czasu ponownego zajęcia Wileńszczyzny przez Armię Czerwoną.
W czasie Zagłady straciła ponad 50 członków rodziny, w tym ojca – zamordowanego w obozie koncentracyjnym Klooga, matkę – zamordowaną w okolicach Rygi, oraz młodszą siostrę, która zginęła w KL Stutthof. Pozostałych krewnych wymordowano w podwileńskich Ponarach.
Lata powojenne Po zakończeniu niemieckiej okupacji pozostała w Wilnie. 17 sierpnia 1944 roku poślubiła Michaiła Brancowskiego, wileńskiego Żyda, z którym razem walczyli w jednym oddziale partyzanckim. Początkowo pracowała jako sekretarka w jednym z ministerstw Litewskiej SRR, podczas gdy mąż został kierownikiem w fabryce. Oboje byli członkami delegacji Litewskiej SRR, która w czerwcu 1945 roku wzięła udział w Paradzie Zwycięstwa na placu Czerwonym w Moskwie (jej mąż został wtedy odznaczony Medalem „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej”). W kwietniu 1945 roku, ukończywszy wpierw stosowne kursy, podjęła pracę w centralnym urzędzie statystycznym Litewskiej SSR. Z kolei jej mąż w późniejszych latach zajmował wysokie stanowiska w strukturach resortów gospodarczych Litewskiej SRR.