Musząc samotnie utrzymać troje dzieci, pracowała jako praczka, prasowaczka i krawcowa. W 1957 roku zatrudniła się w fabryce papierosów La Suerte w Pasay. W 1991 roku przeszła na emeryturę.

Pisarka i aktywistka W marcu 1992 roku utworzono koalicję filipińskich organizacji kobiecych o nazwie Task Force on Filipino Comfort Women (TFFCW). Postawiła ona sobie za cel przywrócenie pamięci o cierpieniach filipińskich „pocieszycielek”, uzyskanie dla nich przeprosin i odszkodowania ze strony rządu Japonii, a także zapewnienie ocalałym wsparcia ze strony państwa filipińskiego. Rozpoczęto poszukiwania żyjących jeszcze ofiar. Usłyszawszy w radiu apel TFFCW, Henson zdecydowała się przerwać milczenie. 18 września 1992 roku jako pierwsza Filipinka odpowiedziała publicznie o swoich cierpieniach, zachęcając jednocześnie inne ofiary do publicznego zabrania głosu. Stwierdziła wtedy m.in.:

Wystąpienie Henson stało się katalizatorem dla powstania ruchu społecznego na rzecz filipińskich ofiar japońskiego niewolnictwa seksualnego. Jej przykład zachęcił inne ofiary, by opowiedziały publicznie o swoich doświadczeniach. Wkrótce powstała także zrzeszająca je organizacja o nazwie Lila Pilipina.