II wojna światowa W marcu 1942 roku, kilka miesięcy po ataku na Pearl Harbor, Jawa wraz z resztą Holenderskich Indii Wschodnich znalazła się pod japońską okupacją. Holenderscy koloniści i obywatele państw alianckich zostali osadzeni w obozach dla internowanych. Jan O’Herne wraz z matką i dwiema młodszymi siostrami trafiła do kobiecego obozu w . Przez kolejne dwa lata pracowała tam jako robotnica przymusowa, cierpiąc podobnie jak inne więźniarki na skutek niedożywienia, trudnych warunków bytowych i złego traktowania.
W lutym 1944 roku, gdy wróciła do baraku po całodziennej pracy, Japończycy urządzili apel, na którym zgromadzili wszystkie niezamężne kobiety w wieku powyżej 17 lat. Przeprowadzono selekcję, w której wyniku O’Herne wraz dziewięcioma innymi dziewczętami została wybrana i – mimo protestów pozostałych więźniarek – wywieziona z Ambarawy. Po drodze dołączono do nich kolejne sześć kobiet (zabranych z innego obozu). Ostatecznie znalazła się w grupie siedmiu dziewcząt, które trafiły do „Domu Siedmiu Mórz” – oficerskiego domu publicznego ulokowanego w dużym budynku w stylu kolonialnym, który znajdował się na przedmieściach Semarang.