Następnego dnia po przybyciu Holenderki zostały poinformowane, że będą odtąd „pocieszycielkami”. Wykonano im zdjęcia, które zawisły na ścianach we frontowym pomieszczeniu klubu. Nadano im również japońskie imiona (będące nazwami różnych kwiatów). Gwałtowne protesty dziewcząt na nic się nie zdały; zagrożono im, że w przypadku „nieposłuszeństwa” ich rodziny zostaną ukarane. W nocy, w której działalność przybytku została oficjalnie zainaugurowana, O’Herne została po raz pierwszy brutalnie zgwałcona przez japońskiego oficera (było to jednocześnie jej pierwsze doświadczenie seksualne).

Była więziona w domu publicznym przez około trzy miesiące, doświadczając w tym czasie nieustannej przemocy seksualnej. Oficjalnie „pocieszycielki” były zobowiązane „pracować” wyłącznie nocami, w godzinach funkcjonowania klubu, jednakże w praktyce były stale narażone na napastowanie ze strony Japończyków, którzy z różnych powodów przebywali na terenie „Domu Siedmiu Mórz”. O’Herne była gwałcona również przez japońskiego lekarza, którego zadaniem było regularne badanie stanu zdrowia dziewcząt.