1 sierpnia 1944 roku wybuchło powstanie warszawskie. Pięć dni później oddziały SS i policji niemieckiej dowodzone przez SS-Gruppenführera Heinza Reinefartha rozpoczęły eksterminację mieszkańców Woli. Wtargnąwszy do Szpitala Wolskiego, Niemcy zamordowali dyrektora Piaseckiego, prof. Janusza Zeylanda i szpitalnego kapelana ks. Kazimierza Ciecierskiego. Pozostałych Polaków wypędzono z gmachu i pognano w kierunku hal warsztatów kolejowych przy ul. Moczydło. W pewnym momencie z kolumny wyciągnięto lekarzy chirurgów Leona Manteuffela i Stefana Wesołowskiego oraz pielęgniarki Barbarę Wardę i Irenę Dobrzańską. Te ostatnie zostały skierowane do pracy w niemieckim punkcie sanitarnym przy ul. Górczewskiej 53.
6 sierpnia niemiecki punkt sanitarny wraz z obiema polskimi pielęgniarkami został przeniesiony do gmachu Szpitala Wolskiego. Tymczasem dr Zbigniew Woźniewski, który jako jeden z nielicznych lekarzy ocalał z przeprowadzonej poprzedniego dnia masakry, przy pomocy kilku ocalałych pracownic oraz personelu doprowadzonego 6 sierpnia ze spalonego Szpitala Dziecięcego Karola i Marii zdołał wznowić działalność Szpitala Wolskiego. Początkowo zapewniano opiekę pacjentom, których poprzedniego dnia Niemcy nie wypędzili ze szpitala oraz opatrywano ocalałych z rzezi mieszkańców Woli.