Później zaczęto także udzielać pomocy wypędzanej z miasta ludności cywilnej, której kolumny Niemcy gnali ulicą Wolską w kierunku Dworca Zachodniego. W chwilach wolnych od pracy w niemieckim punkcie sanitarnym Warda włączała się w prace polskiego szpitala.
Przebywała w Szpitalu Wolskim do 25 sierpnia, po czym wraz z niemieckim punktem sanitarnym przeniesiono ją do Szpitala Maltańskiego przy ul. Senatorskiej. W miarę możliwości starała się wracać na ul. Płocką, niekiedy przynosząc ze sobą lekarstwa i środki opatrunkowe zabrane ze Szpitala Maltańskiego.
W pewnym momencie na prośbę dwóch młodocianych Polaków (przymusowych robotników) udała się do piwnicy w jednej z kamienic stojących nieopodal szpitala, aby znaleźć dla nich bieliznę na zmianę. Niemcy nabrali jednak podejrzeń, że przekazywała informacje powstańcom, którzy tej samej nocy dokonali wypadu na niemieckie pozycje przy pl. Bankowym. W konsekwencji oskarżono ją o szpiegostwo i postawiono przed niemieckim sądem wojennym. Dzięki zeznaniom niemieckiego podoficera, który jako naoczny świadek potwierdził, że udała się do piwnic wyłącznie w poszukiwaniu odzieży, sąd wydał wyrok uniewinniający.